Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Ανοίγει μετά από 2 χρόνια το Μουσείο Ρωμαϊκής Αγοράς Θεσσαλονίκης!

Με μουσική εκδήλωση ανοιχτή για το κοινό

Θεσσαλονίκη: Ανοίγει μετά από 2 χρόνια το Μουσείο Ρωμαϊκής Αγοράς!


Όπως αναφέρει «Με την εκδήλωση αυτή
 η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης υποδέχεται το κοινό της πόλης στο Μουσείο της Ρωμαϊκής Αγοράς που ανοίγει μετά από δύο χρόνια κατά τα οποία παρέμεινε κλειστό λόγω τεχνικών προβλημάτων. Φιλοδοξία μας είναι το ρεσιτάλ να αποτελέσει την αφετηρία για μια σειρά πολιτιστικών και επιστημονικών δράσεων στο συγκεκριμένο χώρο και την ανάπτυξη συνεργασιών μεταξύ της Εφορείας μας και άλλων πολιτιστικών και επιστημονικών φορέων».Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης εγκαινιάζει την Τετάρτη 1 Μαρτίου, στις 8:00 μ.μ. τη νέα περίοδο λειτουργίας του Μουσείου της Ρωμαϊκής Αγοράς με ρεσιτάλ πιάνου της Marianne Libis Wandersleben και του Δημήτρη Παπαχαραλάμπους.
Δείτε ΟΛΟ το πρόγραμμα ΕΔΩ. 

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ 30η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 9 – 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

KASTORIA3_kentriki_534_355

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ

30η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 9 – 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017



ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
Για τριακοστή συνεχή χρονιά θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη η επιστημονική συνάντηση που αφορά στις ανασκαφές στη Μακεδονία και τη Θράκη. Θα γίνουν 89 ανακοινώσεις σχετικές με την αρχαιολογική έρευνα που διεξάγεται στον βορειοελλαδικό χώρο από την Καστοριά ως τον Έβρο.Οι αρχαιολόγοι σάς προσκαλούν να παρακολουθήσετε τις εργασίες αυτής της συνάντησης στην αίθουσα τελετών του παλαιού κτηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ
ΕΙΔΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΚΟΝΔΥΛΙΩΝ ΕΡΕΥΝΑΣ
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ATTIKO ΜΕΤΡΟ A.E.
Την έκδοση των πρακτικών επιχορηγεί το ΥΠ.ΠΟ.Α.


ΠΕΜΠΤΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017
ΠΡΩΙ: 9:00 – 14:45


9:00 Προσφωνήσεις επισήμων – Κήρυξη έναρξης εργασιών

9:30 1. Γ. Στρατούλη
Νεολιθικός οικισμός Αυγής Καστοριάς. Το ερευνητικό πρόγραμμα
και οι εκπαιδευτικές δράσεις (2002-2016).

9:45 2. Δ. Δαμάσκος, Δ. Πλάντζος
Πανεπιστημιακή ανασκαφή Άργους Ορεστικού.

10:00 3. Μ. Λουκμά, Α. Σιαφάκα, Ε. Μπιλμπιλή, Α. Τάντσης,
Μ. Στεφανίδου

Κουρσούμ Τζαμί: το τελευταίο οθωμανικό τέμενος της Καστοριάς.

10:15 4. Παν. Χρυσοστόμου
Οι χερσαίες, οι παρόχθιες και οι λιμναίες εγκαταστάσεις της περιοχής του λεκανοπεδίου Αμυνταίου Φλώρινας.

10:30 5. Λ. Γκέλου, Κ. Μοσχάκης, Γ. Αδαμίδου, Ι. Στεφάνου
Ανάργυροι VIIc. Ένας νέος νεολιθικός οικισμός στο ορυχείο πεδίου Αμυνταίου.

10:45 6. Παν. Χρυσοστόμου
Η περιοχή των τεσσάρων λιμνών του λεκανοπεδίου Αμυνταίου κατά τους ιστορικούς χρόνους. Τα νεότερα στοιχεία για την κατοίκηση της Βόρειας Εορδαίας από τον 11ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αι. μ.Χ.

11:00 7. Λ. Γκέλου
Το νεκροταφείο αρχαϊκών και κλασικών χρόνων της Αχλάδας Φλώρινας. Δύο χρόνια ανασκαφής 2015-2016.

11:15-11:30 Συζήτηση

11:30-11:45 Διάλειμμα


11:45 8. Ν. Ευστρατίου, P. Biagi, R. Nisbet, E. Starnini
Δέκα χρόνια παλαιολιθικής έρευνας στην περιοχή της Σαμαρίνας
στην Πίνδο: αποτελέσματα και προοπτικές.

12:00 9. Σ. Δρούγου, Χ. Καλλίνη, Α. Θάνος
Καστρί Γρεβενών. Μεταξύ Ηπείρου και Μακεδονίας.

12:15 10. Γ. Καραμήτρου-Μεντεσίδη
Νομοί Κοζάνης και Γρεβενών. Από το αρχαιολογικό έργο
της τελευταίας δεκαετίας.

12:30 11. Α. Χονδρογιάννη-Μετόκη
Η ζωή στην κοιλάδα του μέσου ρου του Αλιάκμονα: μια προσέγγιση μέσα από τα τοπογραφικά δεδομένα.

12:45 12. Β. Τζεβελεκίδη
Διαχείριση και κατανάλωση ζώων στον νεολιθικό οικισμό «Κλείτος Ι» στην Κοζάνη.

13:00 13. Μ. Χειμωνοπούλου, Μ. Χατζημιχάλη, Σ. Κούτσιανου,
Α. Κούτσιανου

Η β΄ φάση του έργου αποκατάστασης του κάστρου των Σερβίων.

13:15 14. Α. Κοτταρίδη, Μ. Χειμωνοπούλου, Μ. Χατζημιχάλη,
Κ. Τζίμπουλας

Η αποκατάσταση του αρχοντικού της Πούλκως στη Σιάτιστα.

13:30 15. Χ. Παλιαδέλη, Α. Κυριάκου, Α. Τούρτας
Βεργίνα 2007-2016.Αποτελέσματα και προσδοκίες της πανεπιστημιακής ανασκαφής στον τομέα της Αγοράς των Αιγών.

13:45 16. Χ. Παλιαδέλη, Α. Κυριάκου, Δ. Τσίποτας, Κ. Καλαμαρτζή,Μ. Καρτά, Μ. Καντεράκη
Μελέτη κατάστασης διατήρησης και προτάσεις επεμβάσεων συντήρησης και αποκατάστασης του αρχαιολογικού χώρου
στην περιοχή του Ιερού της Εύκλειας.

14:00 17. Σ. Δρούγου
Ταφικά μνημεία στη νεκρόπολη των Αιγών.

14:15 18. Π. Φάκλαρης, Β. Σταματοπούλου
Η οχύρωση της Βεργίνας.

14:30-14:45 Συζήτηση


ΠΕΜΠΤΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 16:45 – 21:15

16:45 1. Α. Κοτταρίδη

Το ανάκτορο του Φιλίππου Β΄ στις Αιγές: η «αναγνώριση»
ενός αρχετυπικού κτηρίου.

17:00 2. Α. Κοτταρίδη, Κ. Νικολαΐδου
Ψηφιακό μουσείο: «Μέγας Αλέξανδρος. Από τις Αιγές
στην Οικουμένη».

17:15 3. Ε. Στεφανή, Ν. Μερούσης
Η εγχάρακτη κεραμική από τον οικισμό Αγγελοχωρίου Ημαθίας. Συμβολή στη μελέτη της κεραμικής της Ύστερης εποχής του Χαλκούστη Μακεδονία.

17:30 4. Ε. Στεφανή
Η λατρεία της Μητέρας των θεών στη Λευκόπετρα. Στην αναζήτηση μιας μακραίωνης παράδοσης.

17:45 5. Α. Κουκουβού
Αρχαία λατομεία οικοδομικού λίθου: η περίπτωση της Μακεδονίας.

18:00 6. Α. Κοτταρίδη, Γ. Σκιαδαρέσης, Μ. Χειμωνοπούλου,
Μ. Χατζημιχάλη, Κ. Τζίμπουλας

Η Παλιά Μητρόπολη της Βέροιας: ξανακερδίζοντας ένα χαμένο μνημείο.

18:15 7. Μ. Χειμωνοπούλου, Μ. Χατζημιχάλη
Η αποκατάσταση των δύο οθωμανικών οικιών της αυλής
του Βυζαντινού Μουσείου Βέροιας.

18:30 8. Σ. Κουλίδου, Π. Τριτσαρόλη
Πρακτικές δευτερογενούς μεταχείρισης των νεκρών στην περιοχή
του μακεδονικού Ολύμπου. Οι περιπτώσεις των μυκηναϊκών νεκροταφείων στην Τριμπίνα και στο Ρέμα Ξυδιάς, στον Πλαταμώνα Πιερίας.


18:45-19:00 Συζήτηση


19:00-19:15 Διάλειμμα


19:15 9. Ε. Κλινάκη, Β. Κυπριανού, Α. Αδαμίδου, Β. Σπαθοπούλου,Α. Καραμήντζας, Α. Καρουλάς, Κ. Νίκα

Περιήγηση στο βιωματικό πάρκο Λειβήθρων νομού Πιερίας.

19:30 10. Σ. Πινγιάτογλου, Ε. Παπαγιάννη, Κ. Βαστέλη, Ε. Παυλοπούλου, Δ. Τσιάφης
Ανασκαφή Δίου: 2007-2016.

19:45 11. Α. Μέντζος, Δ. Μηνασίδης, Κ. Φραγκούλης
Δίον: οι έρευνες στην οικία της Όψιμης Αρχαιότητας (2007-2016).

20:00 12. Α. Ουλκέρογλου
Δημόσια λουτρικά συγκροτήματα στο Δίον.

20:15 13. Μ. Μπέσιος, Α. Αθανασιάδου, Κ. Νούλας
Ανασκαφές στη Μεθώνη και τη «χώρα» της.

20:30 14. Κ. Κωτσάκης, P. Halstead
Παλιάμπελα Κολινδρού: Έρευνα στον οικισμό της Αρχαιότερης Νεολιθικής.

20:45 15. Ι. Σιαμίδου, Κ. Κωτσάκης, Ν. Ούρεμ-Κώτσου, S. Perić,
P. Halstead

Οίκημα της Μέσης Νεολιθικής περιόδου από τον οικισμό
των Παλιαμπέλων Κολινδρού Πιερίας.


21:00-21:15 Συζήτηση


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017


ΠΡΩΙ: 9:30 – 14:45


9:30 1. Α. Χρυσοστόμου, Δ. Μιχαήλ, Ε. Ντότσικα

Αρχαία Έδεσσα. Addenda στα νεκροταφεία.

9:45 2. Π. Χρυσοστόμου
Οι Μακεδόνες του Αρχοντικού Πέλλας.

10:00 3. Μ. Λιλιμπάκη-Ακαμάτη, Ι. Ακαμάτης
Η αρχαιολογική εικόνα της Πέλλας σήμερα. Ανασκαφές – μελέτες – έργα συντήρησης και ανάδειξης.

10:15 4. Φ. Καραγιάννη, Γ. Καραδέδος, Β. Μάσεν, Χ. Παπαοικονόμου,Γ. Σκιαδαρέσης
Παλαιοχριστιανική Βασιλική Νέας Πέλλας. Από την ανασκαφή
στην πρόταση αποκατάστασης.

10:30 5. Γ. Σταλίδης, Γ. Σκιαδαρέσης
Έρευνα στο κάστρο Μογλενών (Χρυσής) Αλμωπίας.

10:45 6. Ε. Χρυσοστόμου, Χ. Σερπεζούδη, Π. Μπαλάφα
ΕΦΑ Πέλλας 2010-2016: τα εργαστήρια συντήρησης
και οι δράσεις τους.

11:00 7. Λ. Αυλωνίτου
Συμβολή στη μελέτη των ταφικών μνημείων της Μακεδονίας.
Μία νέα ανάγνωση του ζωγραφικού τους διακόσμου.

11:15 8. Θ. Σαββοπούλου, Α. Καγιούλη
Ευρωπός. Η νομισματική μαρτυρία.

11:30 9. Σ. Ανδρέου, Σ. Τριανταφύλλου, Κ. Ευκλείδου
Ανασκαφή Τούμπας Θεσσαλονίκης 2007-2016.

11:45 10. Μ. Τιβέριος, Ε. Μανακίδου, Δ. Τσιαφάκη
23 χρόνια πανεπιστημιακών αρχαιολογικών ερευνών
στο Καραμπουρνάκι: αποκαλύψεις, διαπιστώσεις, προοπτικές.


12:00-12:15 Συζήτηση


12:15-12:30 Διάλειμμα


12:30 11. Ι. Κανονίδης, Κ. Κωνσταντινίδου, Ε. Λαμπροθανάση,
Σ. Πρωτοψάλτη, Σ. Τζεβρένη

Το έργο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο κατασκευής του ΜΕΤΡΟ. Από τον προκασσάνδρειο οικισμό της Πυλαίας στο κέντρο της βυζαντινής Θεσσαλονίκης.

12:45 12. Α. Λιούτας, Ε. Γκιούρα, Ε. Θεοδωρούδη, Γ. Καρλιάμπας,
Γ. Παπαδιάς, Σ. Τριανταφύλλου

Πολίχνη. Ένας προκασσάνδρειος οικισμός της Θεσσαλονίκης.
Το νέο πρόγραμμα μελέτης και δημοσίευσης.

13:00 13. Π. Αδάμ-Βελένη, Η. Ζωγράφου
Ελληνιστικό ιερό της Θεσσαλονίκης.

13:15 14. Π. Αδάμ-Βελένη, A. Gardeisen
Εργαστήριο οστέινων αντικειμένων στην Αγορά ρωμαϊκών χρόνων
της Θεσσαλονίκης. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις.

13:30 15. Α. Τοκμακίδου, Β. Καλταπανίδου, Φ. Ρεβυθιάδου, Π. Ράδης,Ά. Τασολάμπρος
Τείχεσιν ἀρρήκτοις: το έργο της αποκατάστασης των τειχών
της Θεσσαλονίκης.

13:45 16. Κ. Ράπτης
Αχειροποίητος Θεσσαλονίκης: νέα στοιχεία για την αρχιτεκτονική
και την οικοδομική ιστορία της πρωτοβυζαντινής βασιλικής.

14:00 17. Σ.-Ρ. Τρυψιάνη-Ομήρου
Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Παντελεήμονα στη Θεσσαλονίκη.
Παρατηρήσεις στους τρόπους δομής, στην οικοδομική ιστορία
και στον σχεδιασμό του ναού.

14:15 18. Ε. Τσιαμάγκα
Νέα εκπαιδευτικά προγράμματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (2011-2016).


14:30-14:45 Συζήτηση



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017


ΑΠΟΓΕΥΜΑ: 16:45 – 21:30


16:45 1. Σ. Χριστοφορίδου κ.ά.

Αποκατάσταση του διατηρητέου συγκροτήματος της πρώην Σχολής Τεχνών και Επαγγελμάτων (Σχολή Χαμηδιέ) στη Θεσσαλονίκη και μετατροπή του σε πολυχώρο πολιτισμού.

17:00 2. Μ. Καγιαδάκη
2007-2016: μία δεκαετία σύμπραξης αρχαιολογίας και τέχνης
στα μνημεία της Θεσσαλονίκης. Αποτίμηση και προοπτικές.

17:15 3. Μ. Τσιάπαλη, Σ. Βιβντένκο, Χ. Τσαγγαλίδης
Αρχαιομετρική διερεύνηση και επιλογή νέων υλικών για σωστική συντήρηση στα μνημεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Περιφέρειας Θεσσαλονίκης και πρώην ΙΣΤ’ ΕΠΚΑ.

17:30 4. Α. Παντή
Ένας πιθεώνας εποχής Σιδήρου στη Θέρμη. Συγκριτική παρουσίαση ανάλογων θέσεων στην Κεντρική Μακεδονία.

17:45 5. Σ. Κώτσος, Έ. Τσελεπή
Ανασκαφική έρευνα ενός νέου προϊστορικού οικισμού στη λίμνη Κορώνεια της επαρχίας του Λαγκαδά (2009-2015).

18:00 6. Μ. Παππά
Νεολιθικοί οικισμοί και ανθρώπινη δραστηριότητα στην Κοιλάδα
του Ανθεμούντα.

18:15 7. Σ. Βασιλείου
Οικισμοί κατά την εποχή του Σιδήρου στη Χαλκιδική. Η δυναμική
προς τη συγκρότηση των πόλεων της αρχαϊκής περιόδου.

18:30 8. Ε. Τσιγαρίδα, L. Nevett, Z. Archibald
Αρχαιολογικό πρόγραμμα Ολύνθου 2014-2016.


18:45-19:00 Συζήτηση


19:00-19:15 Διάλειμμα


19:15 9. Ι. Κανονίδης, Ι. Ταβλάκης, Α. Καπανδρίτη, Σ. Γαλάνης

Η αποκατάσταση του εγκαταλελειμμένου αγιορειτικού μετοχίου
στα Ν. Φλογητά Χαλκιδικής και η επανάχρησή του ως Κέντρο Βυζαντινού Πολιτισμού. Από την ιδέα στην υλοποίηση.

19:30 10. Κ. Δούκας, Φ. Καραγιώργος
Προφήτης Ηλίας Αρναίας. Στερεωτικές και αναστηλωτικές εργασίεςστο μεσαιωνικό τείχος.

19:45 11. Ε. Γκατζόγια
Προσεγγίζοντας τις χρήσεις των φυτών στη Χαλκιδική των ιστορικών χρόνων. Το αρχαιοβοτανικό υλικό από τις συστηματικές ανασκαφές 2003-2008 της αρχαίας Ακάνθου.

20:00 12. Ι. Γιαννάκης
Η οικία των Σταγείρων και η συμβολή του Αριστοτέλη στην ερμηνεία της τυπολογίας της.

20:15 13. Κ. Περιστέρη
Ανασκαφική έρευνα τύμβου Καστά Αμφίπολης (2010-2015):
από την αρχαϊκή νεκρόπολη στον μνημειακό μακεδονικό τάφο
με τον πλούσιο γλυπτό διάκοσμο.

20:30 14. Κ. Περιστέρη, Μ. Λεφαντζής
Μνημειακός μακεδονικός τάφος τύμβου Καστά Αμφίπολης (2014-2016): οι φάσεις κατασκευής του και η πορεία των στερεωτικών
και αναστηλωτικών εργασιών.

20:45 15. Ε. Καμπούρογλου, Ι. Μήτσης, Ευδ. Καμπούρογλου
Λόφος Καστά Αμφίπολης – Ταφικό μνημείο (διαχρονικές έρευνες
1964-2016).

21:00 16. Γ. Τσόκας, Π. Τσούρλος, Γ. Βαργεμέζης
Γεωφυσική διασκόπηση αρχαιολογικών χώρων στη Μακεδονία και
τη Θράκη στη δεκαετία 2007-2016: βασική έρευνα και εφαρμογές.


21:15-21:30 Συζήτηση



ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017


ΠΡΩΙ: 9:15 – 16:15


9:15 1. Μ. Παρχαρίδου-Αναγνώστου

Ζωγράφοι και επιδιορθωτές φορητών εικόνων κατά τον 19ο αιώνα.

9:30 2. Σ. Παυλίδης, Α. Χατζηπέτρος
Παλαιοσεισμολογικές και αρχαιοσεισμολογικές έρευνες σε Βόλβη, Γρεβενά, Μικρή Δοξιπάρα-Ζώνη Έβρου και Τροία.

9:45 3. Δ. Κοντοπούλου, Ε. Αηδονά
Αρχαιομαγνητικές μελέτες σε κλιβάνους της Μακεδονίας-Θράκης (2006-2016): γεωφυσική σημασία και συμβολή στη χρονολόγηση.

10:00 4. P. Darcque, Χ. Κουκούλη-Χρυσανθάκη, Δ. Μαλαμίδου,
Ζ. Τσιρτσώνη

Ντικιλί Τας 2008-2016.

10:15 5. Α. Μέντζος, Μ. Παϊσίδου, Π. Παπαδοπούλου
Πανεπιστημιακή ανασκαφή Φιλίππων: πρώτα συμπεράσματα για τη μετάβαση των Φιλίππων από την Ύστερη Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα.

10:30 6. Ν. Πούλου, Α. Τάντσης
Δύο βυζαντινά λουτρά στους Φιλίππους.

10:45 7. Ε. Γούναρη
Φίλιπποι: η οικία της νησίδας 4.


11:00-11:15 Συζήτηση


11:15-11:30 Διάλειμμα


11:30 8. Σ. Παπαδόπουλος, Α. Ουλκέρογλου, Ι. Γιαμαλή

Ο ρωμαϊκός αγωγός ύδρευσης των Φιλίππων.

11:45 9. Μ. Ντεούδη
Τα βραχογραφήματα στην ακρόπολη των Φιλίππων – μία καινούργια προσέγγιση.

12:00 10. Χ. Κουκούλη-Χρυσανθάκη, Σ. Παπαδόπουλος, Ά. Ζάννης
Η Πίστυρος της Αιγαιακής Θράκης.

12:15 11. Ch. Tzochev
Stamps on amphoras and rooftiles from Pistyros.

12:30 12. Φ. Γεωργιάδης, Α. Σύρος
Η έρευνα της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας
στο σπήλαιο «Δρακότρυπα» της Παναγίας Θάσου.

12:45 13. A. Muller
30 χρόνια ανασκαφικής έρευνας στη Θάσο. Συμπεράσματα και προβλήματα πολεοδομικής εξέλιξης από τον Αρχίλοχο μέχρι
τον Ηράκλειο (7ος αι. π.Χ.-620 μ.Χ.).

13:00 14. T. Kozelj, M. Wurch-Kozelj
Ναός του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή του Απόλλωνος Λυκείου;


13:15-13:30 Συζήτηση



13:30-13:45 Διάλειμμα


13:45 15. Γ. Καραδέδος, Ι. Βασιλειάδης

Έρευνα, μελέτες και εργασίες αποκατάστασης σε αρχαία κτήρια θεαμάτων της Μακεδονίας και Θράκης (1986-2016).

14:00 16. Κ. Καλλιντζή, Μ. Χρυσάφη, Κ. Χατζηπροκοπίου,
Δ. Σκουλαρίκη

Το αρχαιολογικό έργο στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης
κατά τη δεκαετία 2007-2016.

14:15 17. Δ. Τερζοπούλου, N. Arrington, Μ. Τασακλάκη, T. Tartaron
Τριετές ερευνητικό πρόγραμμα στη χερσόνησο της Μολυβωτής
νομού Ροδόπης. Ένας πρώτος απολογισμός.

14:30 18. Γ. Συρίδης, Κ. Βουβαλίδης, Δ. Τερζοπούλου, N. Arrington,Π. Τσούρλος, Ο. Κουκουσιούρα, Κ. Κούλη, Κ. Αλμπανάκης,Β. Καψιμάλης, Ε. Αηδονά, Δ. Οικονομίδης, Μ. Τασακλάκη, T. Tartaron, Γ. Καραδήμου, Χ. Δομακίνης
Η πόλη της αρχαίας Στρύμης σε ένα διαχρονικά μεταβαλλόμενο περιβάλλον.
14:45 19. Π. Τσατσοπούλου-Καλούδη, C. Brixhe, Χ. Παρδαλίδου,
Σ. Ηλιοπούλου, Κ. Καλούδης, Μ. Γαλάνη-Κρίκου, Α. Ζουρνατζή,
Π. Τσέλεκας, Ρ. Βεροπουλίδου, Δ. Νικολαΐδου

Το Ιερό του Απόλλωνος στην αρχαία Ζώνη.

15:00 20. Χ. Καραδήμα
Αρχαιολογικές έρευνες στον αρχαίο Δορίσκο. Τα πρώτα αποτελέσματα.

15:15 21. A. Karivieri
Ανασκαφές στην Αρέθουσα 1999-2004: συνθετικές εργασίες.

15:30 22. Σ.-Μ. Βαλαμώτη
Αρχαιοβοτανικά δεδομένα από τη Μακεδονία: η συμβολή τους
στη διερεύνηση των πολιτισμών της διατροφής στην προϊστορική Ευρώπη στο πλαίσιο του προγράμματος PLANTCULT (ERC).


15:45-16:15 Συζήτηση – Συμπεράσματα

Οργανωτική υποστήριξη συνεδρίου: τηλ. 2310 99.7211, kvasteli@hist.auth.gr

Τηλ. γραμματείας συνεδρίου: 2310 99.7069

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ανακοίνωση ΥΠΠΟΑ για την Απεργία των Αρχαιοφυλάκων (ΠΕΥΦΑ)

Ανακοίνωση ΥΠΠΟΑ για την Απεργία των Αρχαιοφυλάκων (ΠΕΥΦΑ)



Ανακοίνωση ΥΠΠΟΑ για Απεργία της ΠΕΥΦΑ

Σε συνάντηση με το Υπουργείο Πολιτισμού και αναστολή της απεργίας καλεί τους αρχαιοφύλακες η Λ. Κονιόρδου

Να αναστείλει την προγραμματισμένη για αύριο Δευτέρα 20/2/2017 προειδοποιητική απεργιακή κινητοποίησή της καλεί την Πανελλήνια Ένωση Υπαλλήλων Φύλαξης Αρχαιοτήτων (ΠΕΥΦΑ) η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδία Κονιόρδου, «σε συνέχεια του δημοκρατικού διαλόγου με τους εκπροσώπους των εργαζομένων του ΥΠΠΟΑ».

 Η ανακοίνωση:
Σε συνέχεια του δημοκρατικού διαλόγου με τους εκπροσώπους των εργαζομένων του ΥΠΠΟΑ, η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λυδία Κονιόρδου καλεί την Πανελλήνια Ένωση Υπαλλήλων Φύλαξης Αρχαιοτήτων (ΠΕΥΦΑ ) να αναστείλει την προγραμματισμένη για τη Δευτέρα 20/2/2017 προειδοποιητική απεργιακή κινητοποίησή της, δεδομένου ότι το ΥΠΠΟΑ ενεργεί προς την κατεύθυνση ολοκλήρωσης από τα συναρμόδια υπουργεία, της προκήρυξης θέσεων για τους 200 αρχαιοφύλακες όπως και για άλλα θέματα απασχόλησης αρχαιοφυλάκων, τα οποία με δική του πρωτοβουλία αντιμετωπίστηκαν.
Ως προς το σχέδιο Οργανισμού του ΤΑΠΑ, υπάρχει ειδικός προβληματισμός σε εξέλιξη. Στο πλαίσιο αυτό το Δ.Σ. της ΠΕΥΦΑ καλείται σε ειδική συνάντηση στο ΥΠΠΟΑ την Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου.
Πηγή: Left.gr

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ρύθμιση πότε θα πληρωθούν συμβασιούχοι




Ρύθμιση-συμβασιούχοι: Πότε θα πληρωθούν –Ποιοι δεν καλύπτονται

Για το Μάρτιο μεταφέρεται πλέον η πληρωμή των συμβασιούχων του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ, των ΝΠΙΔ και των Δήμων, για τους οποίους οι Επίτροποι δεν ενέκριναν τα εντάλματα πληρωμής.
Αποτέλεσμα εικόνας για συμβασιούχοι

Κι αυτό γιατί, η συζήτηση του ν/σ: «Συμπληρωματικά μέτρα εφαρμογής του Κανονισμού (EE, EΥPATOM) 1141/2014 περί Ευρωπαϊκών Πολιτικών Κομμάτων και Ιδρυμάτων, μέτρα επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών και άλλες διατάξεις», στο οποίο περιλαμβάνεται η σχετική ρύθμιση που κατατέθηκε το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλής, ξεκίνησε χθες στις Επιτροπές της Βουλής και, σύμφωνα με τον προγραμματισμό πρόκειται να ολοκληρωθεί την ερχόμενη Τρίτη 21/2.


Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ψήφιση του νομοσχεδίου από την Ολομέλεια θα γίνει πιθανότατα είτε την ερχόμενη εβδομάδα είτε την μεθεπόμενη (27/2 – 3/3) εβδομάδα. Με αυτά τα δεδομένα, το ν/σ δεν πρόκειται να δημοσιευθεί στο ΦΕΚ πριν από τα τέλη Φεβρουαρίου, αρχές Μαρτίου, ώστε να μην νομιμοποιούνται οι Επίτροποι να επιστρέψουν αθεώρητα τα σχετικά εντάλματα πληρωμής των συμβασιούχων των οποίων οι συμβάσεις παρατάθηκαν. Αυτο σημαίνει ότι είναι αδύνατον να προλάβουν οι συμβασιούχοι την πληρωμή της 21-23ης Φεβρουαρίου και, άρα, αυτή, με το δεδομένο ότι τα χρήματα μπαίνουν στην Ενιαία Αρχή Πληρωμών τρεις ημέρα πριν την καταβολή της μισθοδοσίας, θα γίνει είτε στις 10 Μαρτίου είτε μετά τις 21 του μηνός.


Ποιοι δήμαρχοι συνεχίζουν να αρνούνται την παράταση


Να σημειωθεί ότι με την τροπολογία δεν λύνεται το πρόβλημα των, λίγων πάντως, δημάρχων που αρνούνται να υπογράψουν τις παρατάσεις των συμβάσεων, με αποτέλεσμα οι συμβασιούχοι των συγκεκριμένων δήμων να έχουν ήδη απολυθεί. Όπως έχει γράψει η aftodioikisi.gr, πρόκειται για τους δημάρχους Κορίνθου, Ανατολικής Μάνης, Κασσάνδρας Χαλκιδικής, και Αιγιαλείας αλλά και τη διοίκηση του ΦΟΔΣΑ Κεντρικής Μακεδονίας, οι περισσότεροι από τους οποίους επικαλούνται αντισυνταγματικότητα του νόμου και δεν φαίνονται διατεθειμένε ακόμη και μετά την ψήφιση της τροπολογίας να προχωρήσουν στην παράταση των συμβάσεων.


Παράλληλα η τελική διατύπωση της τροπολογίας σε σχέση με την αρχική, δημιουργεί «γκρίζα» ζώνη σε σχέση με όσους εργάζονται σε άλλες υπηρεσίες των ΟΤΑ που εξυπηρετούν τον Τομέα Καθαριότητας, όπως είναι το πράσινο, ηλεκτρολόγοι κλπ.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Ανακοίνωση Δημοκρατικής Συνεργασίας για το σχέδιο Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ

Ανακοίνωση Δημοκρατικής Συνεργασίας για το σχέδιο Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ


Ανακοίνωση Δημοκρατικής Συνεργασίας για το σχέδιο Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ
13.2.2017
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
σχετικά για τον
 ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ  του ΥΠΠΟΑ

Στις 3.2.2017 παραδόθηκε από, την πολιτική ηγεσία στα σωματεία, το νέο προσχέδιο του οργανισμού του ΥΠΠΟΑ για να κάνουν τις παρατηρήσεις τους έως τις 8.2.2017, αφού στις 15.2.2017 πρέπει να παραδοθεί στο ΥΔΜΗΔ. Οι προθεσμίες είναι ασφυκτικές ωστόσο ελπίζουμε ότι ο διάλογος δεν θα είναι προσχηματικός. Το νέο σχέδιο του Οργανισμού δεν κομίζει κάτι νέο αλλά αντίθετα αναπαράγει την ίδια μιζέρια με τον οργανισμό του 2014, τον οποίο είχαν καταγγείλει τα περισσότερα σωματεία και συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΥΠΠΟ. Διατηρεί τον ίδιο περίπου βασικό κορμό με αυτόν του 2014, με κάποιες «στοχευμένες» παρεμβάσεις. Η προχειρότητα στην επεξεργασία του φαίνεται από το γεγονός ότι έχει πολλά λάθη, παραλείψεις ενώ σε  κάποια σημεία συνυπάρχουν τμήματα του ισχύοντος οργανισμού με τα καινούρια που τα καταργούν.
ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
  • στον νέο Οργανισμό συνενώνονται οι δύο διευθύνσεις, Προϊστορικών-Κλασικών και Βυζαντινών-Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων, αλλά στο επίπεδο της γενικής διεύθυνσης αναστήλωσης διατηρείται η διεύθυνση αναστήλωσης βυζαντινών και μεταβυζαντινών μνημείων, και σε επίπεδο εφορειών αρχαιοτήτων διατηρούνται τα ανάλογα τμήματα
  • το γραφείο γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟΑ θα λειτουργεί σε επίπεδο τμήματος. Δηλαδή θα είναι πολυπρόσωπο και ο Γενικός Γραμματέας θα διοικεί μέσω του γραφείου του, το οποίο «συντονίζει δράσεις και προγράμματα σε συνεργασία με τις Οργανικές Μονάδες του ΥΠ.ΠΟ.Α, εποπτεύει θέματα αξιολόγησης προσωπικού και δομών, ενώ εφαρμόζει σε συνεργασία με λοιπές υπηρεσιακές μονάδες καινοτόμες διοικητικές πρακτικές.»
  • Άλλη μια παράγραφος για τον ίδιο τον ΓΓ προστίθεται στον Οργανισμό, μολονότι όσα λέει αναφέρονται στον αρχαιολογικό νόμο: «Ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού προΐσταται αμέσως μετά τον υπουργό, τον αναπληρωτή υπουργό και τον υφυπουργό όλων των υπηρεσιών του υπουργείου, έχει την ευθύνη για την εύρυθμη λειτουργία τους και ασκεί κάθε άλλη αρμοδιότητα που του παρέχει ο νόμος ή ανατίθεται σ’ αυτόν βάσει νόμου. Μπορεί επίσης να συμμετέχει σε κάθε είδους συμβούλια ή επιτροπές του υπουργείου του, στα οποία δεν είναι μέλος ή Πρόεδρος. Επιπλέον ο Γενικός Γραμματέας, προεδρεύει στο Κεντρικά Γνωμοδοτικά Συμβούλια του Υπουργείου, όπως ορίζει η κείμενη νομοθεσία και προσυπογράφει όλα τα έγγραφα που υπογράφει ο υπουργός, αναπληρωτής υπουργός ή  υφυπουργός, εφόσον προέρχονται από τις υπαγόμενες σ’ αυτόν υπηρεσίες.».
  • Μια νέα διεύθυνση προστίθεται, είναι η Διεύθυνση Αρχαιολογικών Έργων. Αντικείμενό της θα είναι «η εναρμόνιση του έργου και των δραστηριοτήτων των Περιφερειακών και Ειδικών Περιφερειακών Υπηρεσιών της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς σε θέματα  έργων, τα οποία πραγματοποιούνται από τρίτους φορείς, σε ή στο περιβάλλον αρχαιολογικών χώρων, μνημείων και ιστορικών τόπων, που χρονολογούνται έως και το 1830, καθώς και νεώτερων θρησκευτικών μνημείων μετά το 1830, σε συνεργασία με λοιπές συναρμόδιες Υπηρεσίες Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.» Μέχρι τώρα, υπήρχε η Επιτροπή Μεγάλων Έργων, που γίνεται διεύθυνση και στις αρμοδιότητές της παίρνει τις ανασκαφές «ή επιφανειακές ή άλλης μορφής αρχαιολογικές έρευνες, που διενεργούν επιστημονικοί, ερευνητικοί ή εκπαιδευτικοί οργανισμοί της ημεδαπής με εξειδίκευση στον τομέα της αρχαιολογικής ή παλαιοντολογικής έρευνας ή ξένες αρχαιολογικές αποστολές ή σχολές, που είναι εγκατεστημένες στην Ελλάδα, καθώς και τις συστηματικές ανασκαφές και λοιπές αρχαιολογικές έρευνες, η διεύθυνση των οποίων έχει ανατεθεί σε στελέχη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.» Έχει επίσης «τη μέριμνα για την ίδρυση Ελληνικών Αρχαιολογικών Σχολών ή Ινστιτούτων στην Αλλοδαπή και την παρακολούθησή τους, την οργάνωση προσωρινών αρχαιολογικών αποστολών στον ευρύτερο χώρο παρουσίας του Ελληνισμού στο εξωτερικό, καθώς και τον έλεγχο της ίδρυσης ξένων αρχαιολογικών σχολών ή ινστιτούτων με έδρα την Ελλάδα.»
  • Η διαχείριση «του αρχείου και θεμάτων που άπτονται του ζητήματος της διεκδίκησης των Γλυπτών του Παρθενώνα» υπάγεται πλέον στη Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών, ενώ από τη εποχή της Μελίνας Μερκούρη έως τώρα, το θέμα χειρίζονταν πάντοτε προσωπικά οι υπουργοί Πολιτισμού.
  • Συνενώνονται εφορείες αρχαιοτήτων και γίνονται 49 από 52. Η εφορεία Αρχαιοτήτων Δράμας πάει με την Καβάλα και η εφορεία αρχαιοτήτων Ηλείας με την Ζάκυνθο. Χωρίζεται στα δύο η Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων, με σαφώς πολύ λιγότερους χώρους από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής, η οποία δεν χωρίζεται.
ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΔΕ ΦΥΛΑΞΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ
Επαναλαμβάνονται και σε αυτό το σχέδιο Οργανισμού αποτυχημένα μοντέλα διοίκησης του παρελθόντος, με χαρακτηριστικά όπως: έλλειψη συνεχόμενης ιεραρχικής δομής στον κλάδο των Αρχαιοφυλάκων, που επιφέρει αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων, ανάθεση αρμοδιοτήτων σε άλλους κλάδους και γενικότερη δυσχέρεια στην σωστή λειτουργία των Μουσείων και των Αρχαιολογικών Χώρων. Συγκεκριμένα:
  • Καταργείται από τη Διεύθυνση Μουσείων το τμήμα Φύλαξης και ασφάλειας
  • Καταργείται το τμήμα που περιελάμβανε και τη Φύλαξη από τα Δημόσια Μουσεία.
  •  Επίσης η Φύλαξη έχει «ξεχαστεί;» ως αρμοδιότητα στα εξής Μουσεία:
  •  EAM, AMΘ, ΑΜΗ, ΒΧΜ, ΜΒΠ
  • ενώ αναφέρεται στο Νομισματικό, Επιγραφικό, Ασιατικής τέχνης, ΜΕΛΠ.  Επίσης στη σελ 120 αναφέρεται το τωρινό τμήμα Διοικητικής Υποστήριξης Φύλαξης και Ασφάλειας.
  •  Δεν θεσμοθετείται η θέση του Αρχιφύλακα, αντίθετα στο άρθρο 21, παρ. 4 (σελ 36 κ εξ) αναφέρονται «ως ορισμένοι».
  •  Είναι πολύ λίγες οι οργανικές θέσεις που αναφέρονται στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ- ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ (σελ 113-114).
  •  Συγκεκριμένα: μόνιμοι και ΙΔΑΧ ημερήσιοι αρχαιοφύλακες είναι 1553, ενώ μόνιμοι και ΙΔΑΧ νυχτοφύλακες είναι 234
O τρόπος διοίκησης που αφορά στην ασφάλεια, φύλαξη και λειτουργία των Μουσείων και των Αρχαιολογικών Χώρων, όπως γίνεται έως και σήμερα, δεν ανταποκρίνεται πλέον στις νέες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί και στις αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής.
Οι αρχαιοφύλακες λόγω του αντικειμένου της εργασίας τους, των γνώσεων, της εμπειρίας και της εξειδίκευσής τους είναι οι πλέον αρμόδιοι-κατάλληλοι να στελεχώσουν τις θέσεις ευθύνης. Αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες προστασίας και εύρυθμης λειτουργίας των Μουσείων και των Αρχαιολογικών Χώρων και η εργασία τους είναι ανταποδοτική στα έσοδα του Υπουργείου Πολιτισμού.
Πρέπει λοιπόν να οργανωθεί ο κλάδος σε άλλη βάση, που θα τον αναβαθμίζει και θα τον κατοχυρώνει,  αναβαθμίζοντας παράλληλα την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Συνάδελφοι, πάγια θέση της Δημοκρατικής Συνεργασίας για τον Οργανισμό είναι η Δ/νση-Τμήματα στην ΚΥ-Τμήμα ανά Εφορεία-Γραφείο φύλαξης ανά Μουσείο-αρχαιολογικό χώρο, που θα προΐσταται ο αρχιφύλακας. Όλες οι παραπάνω θέσεις ευθύνης να καλύπτονται αξιοκρατικά, όπως ορίζει ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας, από τον κλάδο μας. Θα καταθέσουμε υπόμνημα για άλλη μια φορά στα αρμόδια σωματεία και την πολιτική ηγεσία, λαμβάνοντας υπόψη την κρίσιμη συγκυρία στην οποία βρίσκεται ο κλάδος, τις παρούσες συνθήκες, την προτεινόμενη  δομή του τωρινού σχεδίου. Σύμφωνα με τα παραπάνω το έλασσον που μπορούμε να διεκδικήσουμε ως βάση για το μέλλον, χωρίς να μπορούμε να υποχωρήσουμε πέρα απ’ αυτό είναι:
  • Να συσταθεί Αυτοτελές τμήμα φύλαξης-πληροφόρησης-ασφάλειας υπαγόμενο απευθείας στον Υπουργό ή στη Γενική Διεύθυνση Διοικητικής Υποστήριξης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
Το Τμήμα φύλαξης-πληροφόρησης-ασφάλειας Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων είναι αρμόδιο για:
αα) Τη διατύπωση προδιαγραφών για την εξασφάλιση της φύλαξης και ασφάλειας πολιτιστικών αγαθών και επισκεπτών των Μουσείων και αρχαιολογικών χώρων, σε συνεργασία με τις συναρμόδιες Υπηρεσίες του ΥΠ.ΠΟ.Α. και τα αντίστοιχα Αυτοτελή γραφεία  Φύλαξης των Περιφερειακών,  Ειδικών Περιφερειακών και των Δημόσιων Μουσείων, της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
ββ) Τον έλεγχο εφαρμογής των μέτρων φύλαξης και ασφάλειας σε αρχαιολογικούς χώρους, αποθήκες αρχαιοτήτων και μουσεία.
γγ) Την παρακολούθηση των βέλτιστων διεθνών πρακτικών στη Φύλαξη και Ασφάλεια αρχαιολογικών χώρων και μουσείων.
δδ) Την οργάνωση εκπαίδευσης του φυλακτικού προσωπικού σε θέματα αρμοδιότητάς τους και την καταγραφή των αναγκών σε φυλακτικό προσωπικό, σε συνεργασία με το αρμόδιο τμήμα της Διεύθυνσης Διοικητικού του ΥΠ.ΠΟ.Α
εε) Τον έλεγχο τήρησης των ορθών διαδικασιών πώλησης και διαχείρισης εισιτηρίων από τους αρχαιοφύλακες και την εποπτεία της ομαλής λειτουργίας των εκδοτηρίων-πωλητηρίων εισιτηρίων του ΤΑΠ, στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία, σε συνεργασία με το ΤΑΠ
Στο Τμήμα φύλαξης-πληροφόρησης-ασφάλειας Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων προΐσταται υπάλληλος του Κλάδου Φύλαξης−Πληροφόρησης, κατηγορίας ΔΕ, η δε επιλογή του ρυθμίζεται από τις σχετικές διατάξεις του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα.
  • Στο άρθρο 21, παρ. 4 (σελ 35 κ εξ)
Αυτοτελή γραφεία να συσταθούν σε όλες τις Εφορείες Αρχαιοτήτων και στις Ειδικές Περιφερειακές και στα Δημόσια Μουσεία
«Το Γραφείο Φύλαξης Πληροφόρησης είναι αρμόδιο για τον προγραμματισμό και έλεγχο της φύλαξης των Μουσείων, αποθηκών αρχαίων, αρχαιολογικών χώρων και εν γένει αρχαιολογικών εγκαταστάσεων, την τήρηση και εποπτεία της φύλαξης κατά τις ημέρες των εξαιρέσιμων και αργιών και τη σύνταξη των σχετικών καταστάσεων για την αποζημίωση των προσφερομένων υπηρεσιών κατά τις ημέρες αυτές. Επιπλέον για την ευταξία αρχαιολογικών χώρων και μουσείων, καθώς και για την ευπρεπή συμπεριφορά των αρμοδίων υπαλλήλων. Ελέγχει την τήρηση της ορθής διαδικασίας πώλησης και διαχείρισης εισιτηρίων από τους αρχαιοφύλακες και εποπτεύει την ομαλή λειτουργία των εκδοτηρίων-πωλητηρίων εισιτηρίων του ΤΑΠ, στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία, σε συνεργασία με το ΤΑΠ.».
«Του Γραφείου προΐσταται υπάλληλος του Κλάδου / Ειδικότητας ΔΕ Φύλαξης – Πληροφόρησης, η δε επιλογή του ρυθμίζεται από τις σχετικές διατάξεις του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα. Το Γραφείο υπάγεται απευθείας στον Προϊστάμενο της Εφορείας Αρχαιοτήτων, ενώ εποπτεύει και ελέγχει τους κατά τόπους αρχιφύλακες αρχαιολογικών χώρων ή μουσείων σε συνεργασία με το τμήμα φύλαξης-πληροφόρησης-ασφάλειας.  Ο κατέχων τη θέση ευθύνης λαμβάνει επίδομα ευθύνης, το οποίο ισούται με αυτό των Προϊστάμενων Μονοθέσιων, Διθέσιων και Τριθέσιων Δημοτικών Σχολείων».
  • Στο άρθρο 21, παρ. 4 (σελ 36)
Να Θεσμοθετηθεί η θέση του Αρχιφύλακα :
«Ο αρχιφύλακας είναι υπεύθυνος για τη σωστή και καλή λειτουργία και φύλαξη των αρχαιολογικών χώρων, μουσείων, αποθηκών αρχαίων και εν γένει αρχαιολογικών εγκαταστάσεων, την μέριμνα για την καθαριότητα και τον ευπρεπισμό τους, κατά τις ώρες λειτουργίας τους και την ασφάλειά τους όταν δεν είναι επισκέψιμοι.  Είναι υπεύθυνος  για την τήρηση του ωραρίου, του προγραμματισμού εργασίας, την τήρηση των μηνιαίων υπηρεσιών φύλαξης, συμπεριλαμβανομένων των εξαιρέσιμων ημερών και αργιών και τη σύνταξη των καταστάσεων για την αποζημίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών, την εποπτεία της ορθής διαδικασίας πώλησης και διαχείρισης εισιτηρίων από τους αρχαιοφύλακες και της ομαλής λειτουργίας των εκδοτηρίων-πωλητηρίων εισιτηρίων του ΤΑΠ »
«ως αρχιφύλακες προΐστανται υπάλληλοι του Κλάδου / Ειδικότητας ΔΕ Φύλαξης – Πληροφόρησης, η δε επιλογή τους ρυθμίζεται από τις σχετικές διατάξεις του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα. Ο αρχιφύλακας του αρχαιολογικού χώρου ή μουσείου της αντίστοιχης Εφορείας Αρχαιοτήτων, υπάγεται στο αυτόνομο γραφείο, το οποίο συστήνεται σε κάθε εφορεία αρχαιοτήτων και μουσείο»
  • Στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ-ΤΥΠΙΚΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ (σελ 117)
 Στα τυπικά προσόντα να προστεθεί η πολύ καλή γνώση ξένης γλώσσας
 «10. Προσόντα διορισμού ή πρόσληψης στον κλάδο/ειδικότητα ΔΕ Φύλαξης – Πληροφόρησης ορίζονται: Για την ειδικότητα των Ημερησίων Φυλάκων Αρχαιοτήτων, πέραν των οριζομένων στο ΠΔ 50/2001, όπως ισχύει, πολύ καλή γνώση Αγγλικής ή Γαλλικής ή Γερμανικής ή Ιταλικής ή Ισπανικής.»
  • Στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ- ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ (σελ 113-114)
Αύξηση οργανικών θέσεων :
α) για τους μόνιμους και ΙΔΑΧ ημερήσιους αρχαιοφύλακες από 1553 σε 2000 συνολικά
β) για τους μόνιμους και ΙΔΑΧ νυχτοφύλακες από 234 σε 500 συνολικά
Συνάδελφοι,
Δεδομένων των κρίσιμων συνθηκών,  χρειάζεται η μέγιστη δυνατή ενότητα και πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί συντονισμένα, ΠΕΥΦΑ και ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, δυνατά και αγωνιστικά, αν χρειαστεί και με κινητοποιήσεις για να επιτύχουμε το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Σχέδιο Νέου Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ

Σχέδιο Νέου Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ


Σχέδιο Νέου Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ
Συνάδελφοι,
δόθηκε χθές από την Πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟΑ στα σωματεία,  το σχέδιο του Νέου Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ, με προθεσμία για προτάσεις και διάλογο την 15. 2. 2017!!!
Το νέο σχέδιο όχι μόνο δεν κομίζει κάτι νέο, αλλά αντίθετα αναπαράγει την ίδια μιζέρια όπως και ο προηγούμενος οργανισμός του 2014!
Θα επανέλθουμε με περισσότερες και αναλυτικότερες παρατηρήσεις.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

200 Προσλήψεις Αρχαιοφυλάκων

200 Προσλήψεις Αρχαιοφυλάκων

200 Προσλήψεις Αρχαιοφυλάκων
Συνάδελφοι,
Την Τρίτη 24.1.2017 πραγματοποιήθηκε συνάντηση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ με την Υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης την κα. Όλγα Γεροβασίλη.
Εκτός των άλλων θεμάτων που αφορούν στο δημόσιο τομέα και τους εργαζόμενους, συζητήθηκε και το θέμα των 200 προσλήψεων  Αρχαιοφυλάκων, για τις οποίες  η υπουργός ανέφερε ότι έχουν φύγει από το ΥΔΜΗΔ.
Άρα η διαδικασία των 200 προσλήψεων Αρχαιοφυλάκων προχωρά, μετά τις συντονισμένες προσπάθειες όλων των φορέων και ιδιαίτερα με τις παρεμβάσεις μας και τη δική μας αποφασιστική συμβολή, της  Δημοκρατικής Συνεργασίας και της Αυτόνομης Παρέμβασης.
Ωστόσο αυτό δεν αρκεί, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να πιέζουμε προς αυτή την κατεύθυνση με διπλό στόχο:
1) την ολοκλήρωση των προσλήψεων αυτών και
2) την περαιτέρω ενίσχυση του κλάδου μας, μέσω του  προγραμματισμού ακόμη περισσότερων προσλήψεων, έως ότου καλυφθούν όλες οι ανάγκες σε φυλακτικό προσωπικό στα Μουσεία και τους Αρχαιολογικούς Χώρους της χώρας.
Ακόμη ένα σημαντικό θέμα που συζητήθηκε στη συνάντηση ήταν και αυτό που αφορά στην κινητικότητα. Η υπουργός είπε ότι είναι έτοιμες οι τροπολογίες για τις  μεταβατικές διατάξεις του νόμου της κινητικότητας.
Αυτό σημαίνει ότι σύντομα θα προχωρήσουν υποθέσεις συναδέλφων, π.χ. μετατάξεις, αποσπάσεις, μεταθέσεις, που έχουν καθυστερήσει.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ (1869 – 1882)

Μετοχή της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΡΕΛΟΣ: ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ (1869 – 1882)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΡΕΛΟΣ

«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική»

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ (1869 – 1882)

Μετοχή της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ
Μετοχή της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ
Στις 17 Νοεμβρίου 1869, έλαβαν χώρα, με εκθαμβωτική λαμπρότητα, τα εγκαίνια της Διώρυγας του Σουέζ. Τα έργα κατασκευής είχαν ξεκινήσει από το 1854. Δυο χρόνια αργότερα, το 1856, συστάθηκε η Εταιρία της Διώρυγας, στην οποία οι αρχές της Αιγύπτου εκχώρησαν το δικαίωμα αποκλειστικής εκμετάλλευσης για μια περίοδο 99 ετών, αρχής γενομένης από την έναρξη λειτουργίας. Το έργο ήταν εντυπωσιακό για τα δεδομένα της εποχής. Από την πρώτη κιόλας στιγμή αναδείχθηκε ανάγλυφα η ύψιστη στρατηγική του σημασία. Η διάρκεια της διαδρομής ανάμεσα στους λιμένες του Σαουθάμπτον και της Βομβάης μειώθηκε κατά το ένα τρίτο, καθώς δεν ήταν αναγκαίος, πλέον, ο περίπλους της Αφρικής. Το νέο δρομολόγιο δεν ήταν μόνο συντομότερο. Ήταν και ευκολότερα προστατεύσιμο.
Η τελετή των εγκαινίων της Διώρυγας του Σουέζ
Η τελετή των εγκαινίων της Διώρυγας του Σουέζ  
Η επισημότητα των εγκαινίων ερχόταν σε ευθεία αντιδιαστολή με την γενικότερη κατάσταση της χώρας. Την εποχή εκείνη, η  Αίγυπτος ήταν μια αυτόνομη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπό την υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου, στον οποίο ήταν υποτελής φόρου.   Για τα θέματα, που άπτονταν του τομέα των διεθνών σχέσεων, ήταν εξαρτώμενη από την Υψηλή Πύλη. Την εξουσία ασκούσε, με τρόπο κληρονομικό, μια εγχώρια δυναστεία, ιδρυτής της οποίας υπήρξε ο γεννηθείς στην Καβάλα Μωχάμετ  Άλι. Έχοντας κληροδοτήσει στους διαδόχους του  Σαΐντ και Ισμαήλ ένα φιλόδοξο, απαραίτητο, ωστόσο, πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, η Αίγυπτος εισήλθε, από τα μέσα του 19ου αιώνα, σε μια διαδικασία μετάλλαξης, στον τομέα, κυρίως, των κατασκευαστικών έργων (δημιουργία σιδηροδρομικού δικτύου, αναβάθμιση των λιμενικών εγκαταστάσεων της Αλεξάνδρειας, αρδευτικό σύστημα κατά μήκος του Νείλου, ανέγερση πολυτελούς ανακτόρου και όπερας, καθ ομοίωση εκείνης του Παρισιού, και, υπεράνω όλων, διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ).  Την όλη εικόνα ήρθε να συμπληρώσει η διενέργεια, την ίδια ακριβώς εποχή,  του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου, άμεση συνέπεια  της οποίας υπήρξε η θεαματική άνοδος της εξαγωγής του  αιγυπτιακού βαμβακιού, εξαιτίας της διακοπής της αντίστοιχης  παραγωγής των ΗΠΑ.  Δυστυχώς για τη χώρα, η ευφορία αυτή αποδείχθηκε πλασματική και εφήμερης διάρκειας. Η εφαρμογή του προγράμματος εκσυγχρονισμού δημιούργησε ένα δυσβάστακτο χρέος, το οποίο, με τη σειρά του, οδήγησε την Αίγυπτο σε πτώχευση. Ταυτόχρονα, η κατακόρυφη, ελέω Σουέζ, αύξηση της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας, διέγειρε την προσοχή των αδιάφορων, έως τότε, Μεγάλων Δυνάμεων. Ο συνδυασμός των δυο παραπάνω παραμέτρων έμελλε να αποβεί μοιραίος.

   Α. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ


Επί μια δεκαετία τουλάχιστον, η Αίγυπτος ζούσε υπεράνω των δυνατοτήτων της. Ο Χεδίβης  (αντιβασιλέας) Ισμαήλ, δεν είχε άλλη επιλογή από το να προσφύγει σε εξωτερικό δανεισμό.  Ισραηλίτες οικονομικοί παράγοντες (Frühling και Oppenheim) προσέτρεξαν να προσφέρουν, κάτω από φαινομενικά συμφέροντες όρους, τα χρήματα Ευρωπαίων μετόχων. Το 1870, η κρίση προσέλαβε επικίνδυνες διαστάσεις. Σε αυτό συνέβαλαν η ήττα της Γαλλίας από την Πρωσία (η γαλλική κεφαλαιαγορά ερχόταν σε προτεραιότητα για τη σύναψη δανείων) όπως και ο τερματισμός του αμερικανικού εμφυλίου, που έθεσε τέλος στους υψηλούς ρυθμούς εξαγωγής του αιγυπτιακού βαμβακιού. Η προσφυγή σε δανεισμό προσέλαβε ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι γαλλικές παροικίες του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας προσφέρθηκαν για μικρά ποσά, με λογικά επιτόκια. Τα μεγαλύτερα δάνεια συνάφθηκαν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Η κατάσταση εκτροχιάστηκε γρήγορα, καθώς το Δημόσιο Χρέος αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο: 38.736.000 αγγλικές λίρες το 1870, 47.701.000 το 1871, τη στιγμή που ο ετήσιος προϋπολογισμός της χώρας ήταν της τάξεως των 7.300.000 μόνο . Ως εκ τούτου, η μισθοδοσία στον δημόσιο τομέα και στο στράτευμα διεκπεραιώνονταν με μεγάλη καθυστέρηση. Το 1873, ο Χεδίβης αναγκάστηκε να προσφύγει εκ νέου σε εξωτερική βοήθεια. Παρίσι, Λονδίνο και Βρυξέλλες κώφευσαν στις εκκλήσεις του. Ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο οίκος Oppenheim, ο οποίος, εκμεταλλευόμενος τη δεινή κατάσταση, στην οποία είχε περιέλθει ο δανειολήπτης, επέβαλλε όρους, που έκαναν τον τελευταίο να ασφυκτιά: σε σύνολο 32 εκατομ. λιρών Αγγλίας, παρακρατήθηκαν άνω των 11 εκατομ., ως ρήτρα κινδύνου, ενώ από τα υπόλοιπα 21, μόνο τα 17 έφθασαν τελικά στον προορισμό τους, δίχως οι αιγυπτιακές αρχές να πληροφορηθούν ποτέ τι απέγινε η διαφορά. Τη χαριστική βολή κατάφερε  η οθωμανική πτώχευση του 1874, και ο πανικός που προκλήθηκε στα διεθνή χρηματιστήρια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Ισμαήλ προσέτρεξε σε μια απονενοημένη ενέργεια: την πώληση των 177.000 μετοχών, τις οποίες διέθετε, τιμής ένεκεν, στην Εταιρεία της Διώρυγας του Σουέζ.
Benjamin Disraeli (1804-1881)
Benjamin Disraeli (1804-1881)
Η γαλλική Société Générale, πρώτος αποδέκτης των βολιδοσκοπήσεων, ανταποκρίθηκε, απαιτώντας, ωστόσο, δρακόντειους όρους. Εντούτοις, ο Χεδίβης ήταν έτοιμος να τους αποδεχθεί, όταν εισέβαλε, αιφνίδια, στο προσκήνιο ο Benjamin Disraeli. Η παρέμβαση του Βρετανού πρωθυπουργού υπαγορευόταν από πολιτικά κριτήρια. Η χώρα του αντιλήφθηκε, με κάποια καθυστέρηση, την ύψιστη στρατηγική σημασία της Διώρυγας, διαπιστώνοντας πως τα 3/5 των πλοίων που τη διέσχιζαν έφεραν τη βρετανική σημαία. Η προστασία των θαλασσίων επικοινωνιών ανάμεσα στο Μητροπολιτικό έδαφος και τον πνεύμονα της Αυτοκρατορίας, την Ινδία, αποτελούσε ανέκαθεν τον ακρογωνιαίο λίθο  του βρετανικού συστήματος ασφάλειας. Αρκούσε ο έλεγχος ορισμένων στρατηγικών θέσεων. Η Μεγάλη Βρετανία έλεγχε ήδη το Γιβραλτάρ, τη Μάλτα και το Άντεν, στην έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας προς τον Ινδικό Ωκεανό. Ο Disraeli, στα πράγματα λίγους μήνες, μόλις, νωρίτερα και ένθερμος θιασώτης της αποικιακής πολιτικής, έκρινε πως η αγορά των μετοχών του Χεδίβη αποτελούσε ανεπανάληπτη ευκαιρία, καθώς ισοδυναμούσε με επιπλέον θέσεις στο διοικητικό συμβούλιο της Εταιρείας της Διώρυγας.
, Lionel Nathan de Rothschild (1808–1879
Lionel Nathan de Rothschild (1808–1879
Για το σκοπό αυτό,  απευθύνθηκε προς τον ομόθρησκο και προσωπικό του φίλο, τον βαρόνο Lionel de Rothchild, εξασφαλίζοντας ιδιωτική και όχι κρατική (μέσω της Τράπεζας της Αγγλίας) χρηματοδότηση, μακρυά από δημόσιο έλεγχο, καθώς την ίδια στιγμή είχαν διακοπεί προσωρινά οι εργασίες της Βουλής των Κοινοτήτων. Το επιχείρημα, προκειμένου να αντικρουσθούν τυχόν μελλοντικές επικρίσεις ήταν έτοιμο: το μεγάλο πολιτικό διακύβευμα. Η όλη επιχείρηση διήρκεσε δέκα μόλις ημέρες και υπήρξε  επικερδής από κάθε άποψη. Οι Βρετανοί ενίσχυσαν την παρουσία τους στη διοίκηση της Διώρυγας, κατέχοντας το 44% των μετοχών. Ο οίκος Rothchild, διαθέτοντας το ποσό των 3.796.000 λιρών για την αγορά 176.602 μετοχών ονομαστικής αξίας 88 εκατομμυρίων, θα εισέπραττε έως το έτος 1932 μερίσματα αξίας 43 εκατομμυρίων. Πρόκειται για την αποθέωση της τοκογλυφίας. Ο μόνος χαμένος ήταν ο ίδιος ο Ισμαήλ, καθώς το ποσό που εισέπραξε, ήταν, στην πραγματικότητα, σταγόνα στον ωκεανό του αιγυπτιακού Δημοσίου Χρέους. Η οικτρή κατάσταση, τον ανάγκασε να ζητήσει από τη Μεγ. Βρετανία την αποστολή ενός εμπειρογνώμονα, προκειμένου να βάλει τάξη στα οικονομικά. Αντ΄ αυτού, η κυβέρνηση του Λονδίνου έσπευσε να στείλει στο Κάϊρο μια επιτροπή ελέγχου.
Πρόκειται για την απαρχή της διεθνούς παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Αιγύπτου.

Β. Ο ΓΑΛΛΟ-ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Sir Evelyn Baring (1841-1917)
Sir Evelyn Baring (1841-1917)
 Η άφιξη της επιτροπής ελέγχου δεν κατάφερε, τελικά, να αποτρέψει τη χρεωκοπία, η οποία έλαβε χώρα το 1876. Τον Νοέμβριο του ιδίου έτους, σε μια προσπάθεια διάσωσης των δανειστών, οι κυβερνήσεις του Λονδίνου και του Παρισιού έθεσαν από κοινού την Αίγυπτο υπό καθεστώς οικονομικού πτωχευτικού συμβιβασμού. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα μετριοπαθή όρο, καθώς οι δυο χώρες επέβαλλαν, ουσιαστικά, καθεστώς οικονομικής συγκυριαρχίας.  Άξονας του όλου συστήματος υπήρξε η σύσταση ενός Ταμείου Δημοσίου Χρέους, επικεφαλής του οποίου τοποθετήθηκαν ένας Βρετανός και ένας Γάλλος ελεγκτές, ο πρώτος για τα έσοδα και ο δεύτερος για τις δαπάνες. Ένα τεράστιο μέρος των κρατικών εσόδων (άνω του 50%) προορίστηκε για την αποπληρωμή του χρέους. Τη διαχείριση του παραπάνω ποσού ανέλαβε μια επταμελής διεθνής επιτροπή με πρόεδρο τον Ferdinand de Lesseps, κατασκευαστή της Διώρυγας του Σουέζ. Ιθύνων νους, ωστόσο, ήταν ο Sir Evelyn Baring, γόνος μεγάλης οικογένειας λονδρέζων τραπεζιτών. Η θητεία του στους κόλπους της διεθνούς επιτροπής κρίθηκε μάλιστα τόσο επιτυχής, ώστε από το 1883 έως το 1907, ως λόρδος Cromer πλέον, διετέλεσε ουσιαστικός κυβερνήτης της Αιγύπτου, φέροντας το σεμνό τίτλο του προξένου. Θεωρείται, έως τις μέρες μας,  υπόδειγμα λειτουργού αποικιακής διοίκησης. Η όλη διαδικασία απόκτησε θεσμική κάλυψη τον Ιούλιο του 1880, με έκδοση Νόμου. Τα έσοδα των σιδηροδρόμων, των τηλεπικοινωνιών, των τελωνείων και οι φόροι των τεσσάρων σημαντικότερων επαρχιών της Αιγύπτου περνούσαν, επίσημα πλέον, στο Ταμείο Δημοσίου Χρέους.
Ahmed ‘Urabi (1841-1911
Ahmed ‘Urabi (1841-1911)
Αναγκασμένες να καλύψουν το έλλειμμα, οι αρχές της χώρας, κατόπιν εντολής του διεθνούς ελέγχου, προχώρησαν σε περικοπές μισθών, αύξηση φορολογίας και μαζικές απολύσεις. Οι μισοί από τους αξιωματικούς του αιγυπτιακού στρατού απολύθηκαν μέσα σε μια νύκτα, οι δε εναπομείναντες είδαν τους μισθούς τους να περικόπτονται δραστικά. Τα κατώτερα στρώματα, τα οποία ούτως ή άλλως δεν φημίζονταν για το ψηλό επίπεδο ζωής, περιήλθαν σε απόγνωση. Μοιραία, η όλη κατάσταση οδήγησε στη δημιουργία εθνικιστικής κίνησης, με στόχο την αποτίναξη του διεθνούς ελέγχου. Πρόκειται για μια κίνηση, κράμα εθνικισμού, θρησκευτικού φανατισμού και ξενοφοβίας, που συσπείρωσε όλους όσους είχαν πληγεί από το καθεστώς της συγκυριαρχίας: απολυθέντες αξιωματικούς, δημοσίους υπαλλήλους, το εισόδημα των οποίων είχε δραματικά συρρικνωθεί, ακόμα και άτομα του στενού περιβάλλοντος του Χεδίβη. Ο τελευταίος υποστήριξε διακριτικά το εθνικιστικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 1879 και είδε την επιρροή του να εξαπλώνεται ταχύτατα σε ολόκληρη την επικράτεια χάρη στο σύνθημα “Η Αίγυπτος στους Αιγύπτιους”. Η αντίδραση της Γαλλίας και της Μεγ. Βρετανίας υπήρξε ακαριαία. Διαισθανόμενες την προσχώρηση του Ισμαήλ,δεν δίστασαν να τον καθαιρέσουν από το αξίωμα του Χεδίβη και να τον αντικαταστήσουν από το γιο του, Tewfik, που θεωρείτο χειραγωγήσιμος. Πυρήνας και ταυτόχρονα αιχμή του δόρατος του εθνικιστικού κόμματος ήταν οι μεσαίοι και κατώτεροι αξιωματικοί με κύριο  εκφραστή τον συνταγματάρχη Ahmed ‘Urabi , γιο φελάχου, ο οποίος είχε στραφεί προς τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Το άτομο κάθε άλλο παρά θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εμβληματικό. Ακαλλιέργητος, μετρίου βεληνεκούς αξιωματικός, στερούμενος παντελώς πολιτικού αισθητηρίου, ο ‘Urabi αποδείχθηκε, ωστόσο, αποτελεσματικός δημαγωγός, ικανός να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τα πλήθη. Με την είσοδο του 1881, οι αρχές της Αιγύπτου προχώρησαν στην σύλληψη του  ‘Urabi, τον οποίο, ωστόσο, απελευθέρωσαν αμέσως οι οπαδοί του. Καθώς, μάλιστα, το καθεστώς της συγκυριαρχίας είχε επιτρέψει σε αλλοδαπούς αξιωματούχους να διεισδύσουν  εντός του κρατικού μηχανισμού και της ίδιας της κυβέρνησης, ο ‘Urabi αξίωσε την απομάκρυσή τους και τη διακοπή του διεθνούς ελέγχου. Τον Σεπτέμβριο, ακολούθησαν νέες εξελίξεις, καθώς το ανάκτορο του Χεδίβη πολιορκήθηκε από εξεγερθέντες αξιωματικούς και πλήθος κόσμου, που επέβαλαν τη συμμετοχή στο κοινοβούλιο οπαδών των εθνικιστών.Τον Ιανουάριο του 1882, η κυβέρνηση εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Τη διαδέχθηκε μια νέα, επαναστατική, με υπουργό Στρατιωτικών τον ίδιο τον ‘Urabi. Έχοντας σφυρηλατήσει την προπαγάνδα του γύρω από τον αραβικό εθνικισμό και το μίσος εναντίον των ξένων,ο τελευταίος οργάνωσε και προκάλεσε ταραχές στο σύνολο της επικράτειας. Αποκορύφωμα υπήρξαν, τον Ιούνιο του 1882, τα έκτροπα της Αλεξάνδρειας, κατά τη διάρκεια των οποίων έχασαν τη ζωή τους περί τα εξήντα άτομα, οι περισσότεροι Έλληνες (ως γνωστό η ελληνική παροικία ήταν η πολυπληθέστερη της Αιγύπτου).  Η κατάσταση είχε τεθεί, πλέον, εκτός ελέγχου, καθώς η νέα κυβέρνηση της Αιγύπτου έδειχνε αποφασισμένη να προχωρήσει στην κατάργηση  του καθεστώτος της γαλλο-βρετανικής οικονομικής συγκυριαρχίας. Ήταν εύλογο πως η επόμενη κίνηση ανήκε στις κυβερνήσεις του Παρισιού και του Λονδίνου.

Γ. Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

 Οι Μεγάλες Δυνάμεις (άμεσα ενδιαφερόμενες και μη) παρακολουθούσαν εκ του σύνεγγυς τα τεκταινόμενα στην Αίγυπτο. Οι πρώτες, κινδύνευαν να δουν να καταρρέει το καθεστώς της οικονομικής συγκυριαρχίας, αλλά και ο έλεγχος, που ασκούσαν επάνω στη λειτουργία της Διώρυγας. Για τις δεύτερες, το μείζον διακύβευμα ήταν η ασφάλεια των ξένων παροικιών. Αρχικά,  αντιμετωπίστηκε το ενδεχόμενο παρέμβασης της Υψηλής Πύλης, καθώς η Αίγυπτος εξακολουθούσε να τελεί υπό την υψηλή επικυριαρχία του σουλτάνου της Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο, ο Αμπντούλ Χαμίτ ο Β΄ δεν έδειξε να συγκινείται από μια προοπτική του είδους αυτού. Αφενός η Αίγυπτος είχε προ πολλού ξεφύγει από τον έλεγχό του (η διατήρηση της υψηλής επικυριαρχίας διέθετε χαρακτήρα τυπικό και μόνο). Αφετέρου, η Οθωμανική Αυτοκρατορία μόλις είχε εξέλθει από την ένοπλη αναμέτρησή της με τη Ρωσία, μετρούσε πληγές και δεν είχε πρόθεση να εμπλακεί σε μια υπόθεση, η οποία δεν συγκαταλεγόταν μεταξύ των άμεσων προτεραιοτήτων της. Κατόπιν τούτου, δεν απέμενε παρά η προσφυγή σε περισσότερο δραστικές μεθόδους, με την ελπίδα, ωστόσο, πως δεν θα γινόταν χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Στις 20 Μαΐου 1882, κατέπλευσε στην Αλεξάνδρεια ένας μεικτός αγγλο-γαλλικός στόλος, υπό τη διοίκηση, αντίστοιχα, των ναυάρχων Seymour και Conrad. Τα έκτροπα της 11ης και 12ης Ιουνίου, σε συνδυασμό με την υπολογίσιμη διεθνή ναυτική παρουσία, έμελλαν, τελικά, να λειτουργήσουν ως έναυσμα για την κλιμάκωση της έντασης. Μόλις ολοκληρώθηκε η δια θαλάσσης εκκένωση των ξένων παροικιών, ο Βρετανός ναύαρχος απηύθυνε τελεσίγραφο προς τον ‘Urabi, απαιτώντας τη διακοπή των εργασιών οχύρωσης της πόλης. Με την εκπνοή του τελεσιγράφου στις 11 Ιουλίου, διέταξε τον βομβαρδισμό των παράκτιων οχυρών. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, επρόκειτο για προσωπική πρωτοβουλία, δίχως να έχει προηγηθεί αποστολή οδηγιών από το Λονδίνο. Φημολογείται πως με την ενέργεια αυτή, ο Seymour θέλησε να παρασύρει την κυβέρνηση Gladstone, λιγότερο επιρρεπή από ό,τι η προκάτοχός της μπροστά στο ενδεχόμενο εμπλοκής σε περιπέτειες αποικιακής φύσεως, σε μια στιγμή, μάλιστα, που οι Γάλλοι είχαν καταστήσει σαφή την πρόθεσή τους να μη συμμετάσχουν σε έναν πιθανό βομβαρδισμό της πόλης.
Ο βομβαρδισμός της Αλεξάνδρειας από τον βρετανικό στόλο
Ο βομβαρδισμός της Αλεξάνδρειας από τον βρετανικό στόλο

 Ο βομβαρδισμός της Αλεξάνδρειας ξεκίνησε το πρωΐ της 11ης Ιουλίου 1882 και διήρκεσε έως το  απόγευμα της 13ης, οπότε στα περισσότερα οχυρά υψώθηκε λευκή σημαία. Αρκετές βολές, ωστόσο, έπληξαν και τις παραθαλάσσιες συνοικίες, όπου μέχρι πρότινος κατοικούσαν οι Ευρωπαίοι υπήκοοι, προκαλώντας εκτεταμένες υλικές ζημιές. Τις καταστροφές από το βομβαρδισμό ολοκλήρωσε πυρκαγιά, η οποία αφέθηκε να σβήσει μόνη της δυο μέρες αργότερα, καθώς ο Seymour απέφυγε σχολαστικά να αποβιβάσει αγήματα εξαιτίας της χαώδους κατάστασης που επικρατούσε και του κινδύνου που συνέτρεχε, συνακόλουθα, για την ασφάλεια των τελευταίων. Χρειάστηκε να περάσει ένας ολόκληρος μήνας, έως ότου οι Βρετανοί καταφέρουν να θέσουν την πόλη υπό πλήρη έλεγχο. Ταυτόχρονα, προετοιμάζονταν για το δεύτερο στάδιο των επιχειρήσεων, το οποίο προγραμματιζόταν να διαδραματισθεί, τη φορά αυτή, στην ξηρά.
Για το σκοπό αυτό είχαν συγκεντρωθεί στη Μάλτα, στην Κύπρο και στο Άντεν στρατεύματα προερχόμενα από το Μητροπολιτικό έδαφος και από την Ινδία. Η διοίκηση του εκστρατευτικού σώματος  (31.000 άνδρες συνολικά, με υποστήριξη πυροβολικού και ιππικού) ανατέθηκε στον υποστράτηγο Sir Garnet Wolseley. Χρησιμοποιώντας την Αλεξάνδρεια ως ορμητήριο, ο τελευταίος σχεδίαζε προέλαση μέχρι το Κάϊρο. Αντικειμενικός στόχος ήταν η καταστολή της αιγυπτιακής επανάστασης και η αποκατάσταση στην εξουσία του φερέφωνου των Βρετανών, Χεδίβη Tewfik,  ο οποίος είχε διαφύγει στην Αλεξάνδρεια, προκειμένου να βρίσκεται πλησίον του στόλου. Η ανάπτυξη του εκστρατευτικού σώματος θα λάμβανε χώρα κατά μήκος του σιδηροδρομικού άξονα, που συνέδεε μεταξύ τους τις δυο πόλεις. Με την άφιξη του ενός τρίτου, περίπου, των αναμενόμενων μονάδων, ξεκίνησε η πορεία προς την ενδοχώρα.  Στις 5 Αυγούστου, σημειώθηκε επαφή με τις δυνάμεις του ‘Urabi στη θέση Kafr El Dawwar, νοτίως της Αλεξάνδρειας.
Η ανάπτυξη των Βρετανών κατά μήκος του σιδηροδρομικού άξονα Αλεξάνδρειας – Καΐρου
Η ανάπτυξη των Βρετανών κατά μήκος του σιδηροδρομικού άξονα Αλεξάνδρειας – Καΐρου

Ο αιγυπτιακός στρατός είχε προχωρήσει στην οχύρωση της θέσης με την κατασκευή χαρακωμάτων και την τοποθέτηση παράλληλων σειρών από συρματόπλεγμα. Παρά τις ανεπαίσθητες απώλειες (4 νεκροί και καμιά τριανταριά τραυματίες), η μάχη της Kafr El Dawwar – περί αναγνωριστικής επιχείρησης πρόκειται περισσότερο – έπεισε τους Βρετανούς να αναθεωρήσουν τον αρχικό σχεδιασμό. Ο Wolseley, ο οποίος έφθασε στην Αλεξάνδρεια δέκα μέρες αργότερα, έκρινε σκόπιμο να μεταφέρει τις επιχειρήσεις στη ζώνη της Διώρυγας. Εκεί, άλλωστε, διακυβεύονταν τα μεγάλα στρατηγικά συμφέροντα. Το εκστρατευτικό σώμα επιβιβάστηκε εκ νέου στα πλοία του στόλου, τα οποία απέπλευσαν προς άγνωστη κατεύθυνση, ούτως ώστε να παραπλανηθεί ο ‘Urabi και να αποτολμήσει μια ανακατάληψη της Αλεξάνδρειας την ίδια στιγμή που οι Βρετανοί θα αποβίβαζαν τα στρατεύματά τους στο Πορτ-Σάϊντ. Το τέχνασμα απέτυχε, καθώς οι Αιγύπτιοι γνώριζαν πως η μοναδική διαδρομή προς το Κάϊρο, που παρέμενε ακόμη ανοικτή, ήταν εκείνη κατά μήκος της Διώρυγας. Τότε επιστρατεύθηκε ο Ferdinand de Lesseps, ο οποίος, αν και εν γνώσει του επιχειρησιακού σχεδίου του Wolseley, διαβεβαίωσε, ψευδόμενος, τον ‘Urabi πως οι Βρετανοί θα απέφευγαν να εντάξουν τη Διώρυγα στη ζώνη των πολεμικών επιχειρήσεων, προκειμένου να μη καταφερθούν ζημιές σε ένα έργο υψίστης σημασίας. Σκοπός ήταν να αποφευχθεί ο αποκλεισμός της Διώρυγας, ενέργεια, την οποία ο αρχηγός της αιγυπτιακής επανάστασης απειλούσε να μετατρέψει σε πράξη. Τη φορά αυτή το τέχνασμα πέτυχε και στην ουσία, ο ‘Urabi επέτρεψε, άθελά του, στους Βρετανούς να αποβιβάσουν ανενόχλητοι τα στρατεύματά τους και να αναπτυχθούν μέχρι την Ισμαηλία. Από εκεί, αφήνοντας πίσω τους τη Διώρυγα, κατευθύνθηκαν προς δυσμάς, με προορισμό το Κάϊρο. 
O‘Urabi είχε οργανώσει την άμυνα της πρωτεύουσας κατά μήκος της τεχνητής διώρυγας, η οποία συνέδεε το Κάϊρο με την Ισμαηλία, ακριβώς επάνω στη διαδρομή, που είχαν επιλέξει οι Βρετανοί. Κέντρο βάρους του όλου συστήματος άμυνας ήταν η κωμόπολη του Tel El Kebir, όπου ήλπιζε να παρασύρει τους αντιπάλους του σε μια και μοναδική μάχη, η οποία και θα έκρινε την τελική έκβαση των επιχειρήσεων. Είχε κατασκευάσει χαρακώματα, τοποθετήσει περιφράξεις από συρματόπλεγμα και διέθετε ισχύ πυρός (60 πυροβόλα), ικανή να ανακόψει τη βρετανική προέλαση. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1882 τα ξημερώματα, ωστόσο, πιάστηκε κυριολεκτικά εξαπίνης, καθώς ο Wolseley, εκμεταλλευόμενος το σκοτάδι της προηγούμενης νύκτας, είχε καταφέρει να προωθήσει τις δυνάμεις του πολύ κοντά στις αιγυπτιακές προφυλακές δίχως να γίνει αντιληπτός. Η μάχη του Tel El Kebir δεν ξεπέρασε σε διάρκεια τα είκοσι λεπτά της ώρας, η δε επικράτηση των Βρετανών κατά κράτος οφείλεται εξολοκλήρου στην αξιοποίηση του στοιχείου του αιφνιδιασμού. Άλλωστε, οι εκατέρωθεν απώλειες το αποδεικνύουν: 2000 νεκροί έναντι 57 μόνο!
Η μάχη του Tel El Kebir και η είσοδος των Βρετανών στο Κάϊρο
Η μάχη του Tel El Kebir και η είσοδος των Βρετανών στο Κάϊρο
Πρόκειται περισσότερο για ομαδική σφαγή παρά για πραγματική μάχη. Καθώς, μάλιστα, ο στρατιωτικός σχεδιασμός από αιγυπτιακής πλευράς είχε σφυρηλατηθεί με γνώμονα τη μια και μοναδική αποφασιστική σύγκρουση, ο δρόμος για το Κάϊρο ήταν πλέον ανοικτός. Την επομένη, ο ‘Urabi συνθηκολόγησε, οι δε Βρετανοί έθεσαν υπό έλεγχο την πρωτεύουσα. Η αποκατάσταση του Tewfik στην εξουσία έλαβε χώρα, με μεγάλη επισημότητα, στις 24 Σεπτεμβρίου. Ο ‘Urabi εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες. Όταν επέστρεψε στη γενέτειρά του, είκοσι χρόνια αργότερα, οι πάντες τον είχαν ξεχάσει.

Δ. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η στρατιωτική κατάληψη δεν έθεσε τέλος, όπως θα ανέμενε κανείς, στο Ζήτημα της Αιγύπτου. Η κυβέρνηση Gladstone είχε συνηγορήσει υπέρ της στρατιωτικής παρέμβασης πιεζόμενη από την κοινή γνώμη και τους οπαδούς της αποικιακής πολιτικής. Στόχος της, τώρα, ήταν η ταχύτερη δυνατή απεμπλοκή, μεριμνώντας, βεβαίως, για για τη διασφάλιση των βρετανικών συμφερόντων στην περιοχή. Η εξέγερση των Δερβίσηδων στο αιγυπτιακό, τότε, Σουδάν και η σφαγή της φρουράς του Χαρτούμ υπό τον στρατηγό Charles Gordon το 1885, τρία μόλις έτη έπειτα
από τη θέση της Αιγύπτου υπό έλεγχο, άλλαξε τη ροή των πραγμάτων, προσδίδοντας στη βρετανική στρατιωτική παρουσία μια περισσότερο μακροπρόθεσμη προοπτική. Σε μια παρουσία αυτού του είδους προσέβλεπε και ο λόρδος Cromer, ο οποίος, από το 1883 έως το 1907 υπήρξε ο ουσιαστικός κυβερνήτης της Αιγύπτου. Η τελευταία είχε μεταβληθεί σε ένα de facto βρετανικό προτεκτοράτο, καθώς, από θεσμικής απόψεως, δεν υπήρξε διαφορά σε σχέση με το νομικό καθεστώς, το οποίο ίσχυε πριν από την κρίση (διατηρήθηκαν τόσο το αξίωμα του Χεδίβη όσο και η υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου). Σε μια πρώτη φάση, ανέκυψαν προβλήματα στις διμερείς σχέσεις με τη Γαλλία. Κρίνοντας τις εξελίξεις εκ των υστέρων, η τελευταία διαπίστωσε το μέγα λάθος που είχε διαπράξει, αφήνοντας τους Βρετανούς να παρέμβουν μόνοι. Επί ένα ολόκληρο τέταρτο του αιώνα, η κυβέρνηση του Παρισιού δημιουργούσε προσκόμματα, με την ελπίδα να θέσει επί τάπητος την υπόθεση της Αιγύπτου κάτω από όρους, που θα της επέτρεπαν να εκφέρει λόγο. Αρχικά, το έπραξε, αξιοποιώντας την εκπροσώπηση που η Γαλλία διέθετε σε δυο σημαντικούς τομείς: την Εταιρεία της Διώρυγας και το Αιγυπτιακό Δημόσιο Χρέος. Αργότερα, η κατάσταση εκτραχύνθηκε με την ανάληψη αψυχολόγητων πρωτοβουλιών αποικιακού τυχοδιωκτισμού, μια από τις οποίες (το επεισόδιο της Fashoda στο νότιο Σουδάν το 1898), έφερε τις δυο χώρες στο κατώφλι της ένοπλης αντιπαράθεσης. Η κατάσταση εξομαλύνθηκε το 1904, με την υπογραφή του Συμφώνου της Εγκάρδιας Συνεννόησης ανάμεσα στις δυο χώρες, οπότε η Γαλλία αναγνώρισε επίσημα τη βρετανική πρωτοκαθεδρία στην Αίγυπτο, έναντι της αναγνώρισης των δικών της δικαιωμάτων στο Μαρόκο.
Οι Βρετανοί στην Αίγυπτο
 Με την έξοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, το φθινόπωρο του 1914, καταργήθηκαν η υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου, αλλά και το αξίωμα του Χεδίβη. Η Μεγ. Βρετανία επέβαλε προτεκτοράτο, μια πρωτοβουλία με σημαντικές παρενέργειες μετά το πέρας του πολέμου, εξαιτίας του ερεθισμού της αιγυπτιακής κοινής γνώμης. Το 1922, η κυβέρνηση του Λονδίνου αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Βασιλείου της Αιγύπτου, διατηρώντας το δικαίωμα στάθμευσης στρατιωτικών δυνάμεων στη ζώνη της Διώρυγας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η βρετανική στρατιωτική παρουσία ενισχύθηκε σημαντικά, καθώς η Αίγυπτος διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στις εν γένει εξελίξεις στο θέατρο επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής και της βορείου Αφρικής. Έπειτα από το πέρας του πολέμου, και παρά το γεγονός ότι η Μεγ. Βρετανία, αν και μεταξύ των νικητών, είχε πληγεί βαρύτατα από τη διεξαγωγή του τελευταίου, διατήρησε τη στρατιωτική της παρουσία επιτόπου. Αριθμώντας 80.000 άνδρες, η βάση του Σουέζ, εθεωρείτο από τις ισχυρότερες στον κόσμο κατά την πρώτη φάση του Ψυχρού πολέμου.  Ωστόσο, η μεταπολεμική πραγματικότητα (ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αρχή της Αυτοδιάθεσης των Λαών) από τα τέλη της δεκαετίας του ΄40 είχε δρομολογήσει σε παγκόσμια κλίμακα τη διαδικασία της αποαποικιοποίησης. Κράτη όπως η Γαλλία και η Μεγ. Βρετανία, αναγκάστηκαν να διαχειριστούν ζητήματα αυτού του είδους στην Ασία, την Αφρική, τη Μέση και την Άπω Ανατολή. Το φαινόμενο δημιουργίας ανεξάρτητων κρατών στη θέση των μέχρι τότε αποικιών εξαπλώθηκε ως πετρελαιοκηλίδα. Για μια ακόμη φορά, η ένταση στον τομέα των αγγλο-αιγυπτιακών σχέσεων αυξήθηκε κατακόρυφα. Το 1951, η κυβέρνηση του Καΐρου κατήγγειλε μονομερώς, προτού αυτό εκπνεύσει, το διμερές σύμφωνο του 1936, που εκχωρούσε στους Βρετανούς το δικαίωμα χρήσης της στρατιωτικής βάσης του Σουέζ για τα επόμενα 20 χρόνια. Οι τελευταίοι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν, με αποτέλεσμα η ένταση να κλιμακωθεί επικίνδυνα. Τον Ιούλιο του 1952, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε τον βασιλέα Farouk . Εμβληματική μορφή του νέου καθεστώτος ήταν ο συνταγματάρχης Gamal Abdel Nasser, ένας ‘Urabi του 20ού αιώνα ασύγκριτα πιο ικανός και χαρισματικός.  
Η εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ. Ο Gamal Abdel Nasser υψώνει την αιγυπτιακή σημαία στο Πορτ-Σάϊντ
Η εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ. Ο Gamal Abdel Nasser υψώνει την αιγυπτιακή σημαία στο Πορτ-Σάϊντ
Στις 18 Ιουνίου 1953 καταργήθηκε και επισήμως η μοναρχία. Πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αιγύπτου ανέλαβε ο εκ των πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος του προηγουμένου έτους Muhammad Naguib. Για λόγους εσωτερικών ισορροπιών, οι σχέσεις μεταξύ των δυο ανδρών επιδεινώθηκαν ταχύτατα, με αποτέλεσμα ο Naguib να αναγκαστεί να παραιτηθεί από την προεδρία. Με το δημοψήφισμα της 23 Ιουνίου 1956, ο αιγυπτιακός λαός ενέκρινε ταυτόχρονα ένα νέο σύνταγμα,  το οποίο έκανε λόγο για μονοκομματική εξουσία, καθώς και την ανάληψη της προεδρίας της Δημοκρατίας από τον ίδιο τον Nasser. Πρώτη ενέργεια του νέου προέδρου, λίγες μέρες αργότερα, υπήρξε η εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ. Οι Μεγάλες Δυνάμεις (Βρετανία και Γαλλία με τη συνδρομή του Ισραήλ) απάντησαν τον επόμενο Οκτώβριο με μια στρατιωτική επιχείρηση στη ζώνη της Διώρυγας (κωδικός Operation Musketeer), που κατέληξε μέσα σε εννέα, μόλις, ημέρες σε ένα πρωτοφανές φιάσκο για τους εισβολείς, τοποθετώντας, αμετάκλητα πλέον, την ταφόπλακα επάνω στην πάλαι ποτέ κραταιά Βρετανική Αυτοκρατορία.

Οκτώβριος1956. Οι Αιγύπτιοι έχουν φράξει την είσοδο της Διώρυγας στο ύψος του Πορτ Σάϊντ
Οκτώβριος 1956. Οι Αιγύπτιοι έχουν φράξει την είσοδο της Διώρυγας στο ύψος του Πορτ Σάϊντ

    

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


Abbott, B. H.: Gladstone and Disraeli, London,1972
Ferguson N.: The World’s Banker: The history of the House of Rothschild, (2 vols.), London  1998
Ganiage J.: L’ expansion coloniale de la France sous la troisième République (1871-1914), Paris, 1968
Koshanski H.: Sir Garnet Wolseley: Victorian Hero, London,1999
Robinson, R., Gallagher, J.: Africa and the Victorians: The Official Mind of Imperialism, London, 1966
Saul S.: La France et l’Egypte de 1882 à 1914. Intérêts économiques et implications politiques ,Paris, 1997
Wesseling H.: Les Empires coloniaux européens (1815-1919), Paris, 2009
3fda39_362738e136294a1a8eaed75f6b35dd0a-mv2
Ο Γιάννης Μουρέλος είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ.

πηγή:http://www.clioturbata.com/